Darağacında Asılı Taş Kalbin...

Bir Darağacında Asılı Taş Kalbin..
Hayatmıydı hayatı unutturan
Yokuşlarmıydı bu kadar insanı yoran
Yoksa gidişlerin arkasındaki vefasızlıklarmı
Yada taş kalpli olanlarmı

Dikenlerini deriyorum gül kurusu hatıraların
Vuruyorum vurgun yemiş hayata bir daha
Pınarlar süzüyorum yüreğimden
Sabahımı seçiyorum en siyah yerinden

Silinmiş varlığın, şimdi bakışlarım kördür,kör hatıralara
Sana dair ne varsa yok olmuş
Hani yokluğun olduğu bir boşluk çizerdimya avuçlarıma
Sadece derdiğin güllerin kokusu sinmiş sineme
Birde gözyaşlarım
Birde taş kalbini astığım yanlarım

Şimdi şairin bahcesinden şiirler sersen önüme
Türkü diyarından türküler getirsen zümrüd kuşlarının kanatlarında
Bir masal dünyası kursan kaf dağının arkasına benim adımda
Okumaz
Yaşamaz
Artık kalp yumuşamaz
Sildiğim kadar pak
Beyazlar kadar ak yokluğun

Ve;
..Bir darağacında asılı taş kalbin..

vazgeçtim...

ölüm gelmişse...

ÖLÜM GELMİŞSE

Bitmişse
Kızıllığını avuç avuç içtiğimiz şafaklar
Öğleler, ikindiler çoktan geçmişse
Bir akşamüstü garipliği
Sarmışsa her yeri
Güneş devrilmiş
Renkler solmuş
Sesler kesilmişse
Son kuşlar da geçip gitmişlerse ufuktan
Ve çiçekler
Bükmüşse boyunlarını dalgın dalgın
Bil ki ölüm saati gelmiştir
Senden uzak, kendimden uzak
Tüm umutlardan ve her şeyden uzak
Ben ölmüşümdür uzaklarda bir yerde
Gövdesini kurtların oyduğu
Bir ağaç gibi devrilmişimdir
O anı sen bileceksin herkesten önce
Herkesten iyi sen anlıyacaksın
Çâresizliğini, yıkılmışlığını
Sevdiğin adamın
Ve seni nasıl sevdiğini
Duyacaksın derinden derine
Belli belirsiz
Bir gölge düşecek gözlerine
Fakat ağlamıyacaksın, ağlamıyacaksın
Sen tek gelinim, sen tek kadınım
Sen güzelim, nazlım, bebeğim
Kadersizim sen
Gülerken ağlayanım, ağlarken gülenim
Varlığım, nedenim, alınyazım benim
Elbette ağlamıyacaksın
Çünkü sonsuzluklar
Sonsuz sevenler içindir
Çünkü ölüm
Sevmeyi ve ölmeyi bilenler içindir.

Ümit Yaşar Oğuzcan